en_US
en
off
Mobile View
Desktop View
 

Powered By Mega Holdings

4365
صفحه اصلی
a, b, c, d
online, builder, online builder


مولانا جلال الدين محمد بلخي ؛ رومي؛ فرزند بهاالدين الولد سطان العلماء در ششم ربيع الاول سال ۶۰۴ در شهر بلخ متولد شد.هنوز بحد رشد نرسيده بود كه پدر او به علت رنجشي كه از سلطان محمد خوارزمشاه پيدا كرده بود شهر و ديار خود راترك كرد و با خاندان خود به عزم حج و زيارت كعبه از بلخ مهاجرت نمود. در نيشابور به زيارت » عطار « عارف مشهور قرن هفتم شتافت . » جلال الدين « را ستايش كرد . وكتاب اسرار نامه ئ خود را به او هديه داد.
پدرش از خراسان عزم بغداد كرد واز آنجا پس از سه روز اقامت در مدرسه مستنصريه عازم مكه شد. وپس از بر آوردن مناسك حج قصد شام كرد و مدتها در آن شهر ماند و در پايان عمر به شهر قونيه رفت و تا آخر عمر در آن شهر ماند و به ارشاد خلق ميپرداخت.
جلال الدين محمد پس از وي در حالي كه بيش از24 سال از عمرش نمي گذشت بر مسند پدر نشست و به ارشاد خلق پرداخت . در اين هنگام برهان الدين محقق ترمذي كه از تربيت يافتگان پدرش بود, به علت هجوم تاتار به خراسان و ويراني آن سرزمين به قونيه آمد و مولانا او را چون مراد و پيري راه دان برگزيد و پس از فوت اين دانا مدت 5 سال در مدرسه پر خود به تدريس فقه و ساير علوم دين مشغول شد . تا آنكه در سال 642 هجري به شمس تبريزي برخورد .

 

زندگی نامه مولانا جلال الدين محمد بلخي

 

خلاصه زنده گی نامه حافظ شیرازی



خواجه حافظ شیرازی ( نام کامل : خواجه شمس الدین محمد حافظ شیرازی ) متولد 727 قمری مساوی با قرن 14 میلادی و معروف شده به لقب لسان الغیب شاعر بزرگ ایرانی می باشد. اکثر شعرهای حافظ به شکل غزل می باشند که به غزلیات حافظ یا همان فال حافظ معروف شده است. نوع سخن و گرایش شعرهای حافظ به سمت خواجوی کرمانی می باشد. خواجوی کرمانی مهم ترین تاثیر را روی شاعرهای بعداز خود گذاشته است

در قرن های 18و19 ، شعرهای وی را به زبان هایی غیر از فارسی مانند اروپایی ترجمه کرده اند و نام حافظ به مجالس ادبی غرب هم نفوذ کرده است. هرسال در 20 مهرماه در شیراز و آرامگاه حافظ مراسم بزرگ داشت حافظ با پژوهشگرهای داخلی و خارجی برقرار میشود. در تقویم و سالنامه نیز، روز 20 مهر روز بزرگ داشت خواجه حافظ شیرازی می باشد

 

lن رحیم

به دنیای شعرا ونویسنده گان بزرگ دنیا خوش امدید



زنده گی نامه سعدی شیرازی


در زندگی نامه سعدی شیرازی اینگونه آمده است که: سعدی یکی از بزرگترین شعرای ایران است که بعد از فردوسی آسمان زیبای ادبیات فارسی را با نور خود روشن ساخت و او نه تنها یکی از بزرگترین شعرای ایران بلکه یکی از بزرگترین سخنوران جهان می باشد . ولادت شیخ مصلح‌ الدین مشرف بن عبدالله مشهور به سعدی شیرازی در سالهای اول سده هفتم هجری حدودا در سال 606 ه.ق در شهر شیراز میباشد .

ایشان تخلص خود را از نام سعدبن ابی بکر بن سعد زنگی ولیعهد مظفرالدین ابوبکر گرفت. هر وقت سعدی در شیراز بود در خدمت این ولیعهد ادب پرور به سر می برد.
سعدی در نظامیه بغداد تحصیل کرد. دانشجویان دانشگاه نظامیه عبارت بودند از مفسران، محدثان بود و

به نام انکه در دلها محبت افرید



زنده گی زیباست اما با تلاش


 
 

mohammad

rezaie

 
 
 

زنده گی نامه بیدل دهلوی


میرزا عبدالقادر ، شاعر پارسی گوی هند و نماینده برجسته سبک هندی . در ۱۰۵۴ در عظیم آباد هند (امروزه : پتنه * ) چشم به جهان گشود. نیاکان او از قبیله اَرلاس از اقوام مغولی و ترکان جغتایی و ساکن بخارا بودند  ص ۴ـ ۵). پدرش ، عبدالخالق ، از صوفیان قادری بود که در جوانی به سپاهیگری اشتغال داشت ، اما در همان سنین این شغل را رها کرد و به خدمت عرفا مشغول شد (همان ، ص ۶؛ هادی ، ص ۱۱). او فرزندش را به تبرک و تیمن به نام شیخ عبدالقادر گیلانی ، پیشوای طریقت قادری ، عبدالقادر نامید. عبدالقادر در پنج سالگی پدرش را از دست داد (عبدالغنی ، ص ۱۳) و از آن پس عموی جوان و فاضل او، میرزا قلندر، سرپرستی وی را به عهده گرفت (همانجا). عبدالقادر گذشته از زبان مادریش ، بنگالی ، با ریخته (که بعدها به زبان اردو شهرت یافت )، سانسکریت و ترکی آشنایی یافت و زبانهای فارسی و عربی را نیز در مکتب آموخت . در شش سالگی با قرآن آشنا شد و در کمتر از یک سال آن را ختم کرد (همان ، ص ۱۴؛ خلیلی ، ص ۸۰).

عبدالقادر نخستین سروده هایش را بر عمویش ، که نخستین مربی و مشوق وی بود، عرضه کرد (عبدالغنی ، ص ۱۹ـ۲۸؛ خلیلی ، ص ۱۸ـ۴۹). او ابتدا «رمزی » تخلص می کرد (خلیلی ، ص ۲۳) اما سپس با همت جستن از معنویت باطنی شیخ مصلح الدین سعدی شیرازی و با استناد به مصراع : «بیدل از بی نشان چه گوید باز» به بیدل تغییر تخلص داد (همانجا). ظاهراً بیدل نخستین شعر خود را در ده سالگی سروده است (بیدل دهلوی ، ۱۳۴۳ ش ، ص ۱۱۶). او علاوه بر مصاحبت با شاعران و عالمان ، به مطالعه اشعار سرایندگان بزرگ زبان پارسی نیز پرداخت و آثارش گواه آشنایی عمیق وی با سروده های ایشان است . وی نخست به سبکهای خراسانی و عراقی گرایش داشت ، اما سفر به دهلی سبب شد تا به سبک هندی روی آورد (عبدالغنی ، ص ۴۸).

دوره نوجوانی شاعر مصادف بود با شایعه بیماری شاه جهان (حک : ۱۰۳۷ـ۱۰۶۸) و نزاعهای درونی بر سر قدرت که عظیم آباد را به یکی از کانونهای اصلی شورش تبدیل کرد (همان ، ص ۲۸ـ ۳۳). ظاهراً در همین دوره میرزا قلندر، بیدل را به دایی او، میرزاظریف ، سپرد. میرزاظریف که مردی روحانی و محقق بود، در تکوین شخصیت عرفانی و ادبی بیدل و آشنایی جدی او با فلسفه ، تصوف علمی ، کلام ، فقه ، حدیث و تفسیر تأثیر بسزا داشت (همان ، ص ۳۶ـ۴۲).

در ۱۰۷۱ بیدل به همراه میرزاظریف به مرکز اُریسه رفت و در آنجا با شاه قاسم هواللهی که در ادب و حکمت و عرفان تبحر داشت ، آشنا شد (همان ، ص ۳۸ـ ۳۹؛ خلیلی ، ص ۲۱ـ۲۷). در ۱۰۷۵ به دهلی رفت و در این شهر به خدمت عارف بزرگ ، شاه کابلی ، رسید (عبدالغنی ، ص ۴۶،۵۳). دیگر عارف بزرگ این دوره مولانا کمال بهاری قادری بود که بیدل به او ارادت می ورزید (خلیلی ، ص ۱۸ـ۲۰). شاه فاضل ، از صوفیان برجسته آن روزگار که در نظم و نثر چیره دست بود، از دیگر استادان بیدل به شمار می رود (همان ، ص ۳۳ـ۳۴). بیدل خود در چهارعنصر ، شاه قاسم هواللهی ، شاه کابلی ، شاه ملوک ، شاه یکه آزاد، شیخ کمال بهاری و شاه فاضل را پیران معنوی و استادان روحانی خود می نامد (همان ، ص ۱۸ـ۴۷). بیدل در دهلی برای گذران زندگی به خدمت سپاه درآمد (عبدالغنی ، ص ۶۵)، اما هنگامی که محمداعظم شاه ، پسر اورنگ زیب ، از وی خواست تا مدحیه ای در شأن و منزلتش بسراید از خدمت دولت استعفا، و ترک پایتخت کرد (همان ، ص ۶۶، ۶۹، ۷۳). او مدتها در اکبرآباد، لاهور و حسن آباد، شاه جهان آباد و مَتُهرا به سیاحت پرداخت (همان ، ص ۸۰ ـ ۸۵).

خوشگو (دفتر ۳، ص ۱۱۱) بیدل را فردی خوشرو، بلندبالا، و به لحاظ جسمی بسیار قدرتمند معرفی کرده است . نمونه خط او نیز در دست است و حکایت از پختگی و ورزیدگی بیدل در خطاطی دارد. شاهان و بزرگان برای او احترام بسیار قائل بوده اند (خلیلی ، ص ۷۸ـ۷۹). او از سوی شرح حال نویسان همروزگارش ستایش شده است .

 
 
 

زنده گی نامه دقیقی بلخی

Loابو منصور محمد بن احمد دقیقی بلخی از بزرگترین شاعران قرن چهارمهجری به حساب میاید تاریخ تولدش دقیق معلوم نیست او در عصر فرمانروایی خانواده بلخی سامانیان زنده گی میکرد دوره ای سامانیان یکی از دوره های تابناک و درخشان فرهنگ سرزمین ما به شمار میرود. در این عصر شاعران بزرگ نویسنده گان چیره دست فلاسفه ناامدار طبیبان ستاره شناسان و ریاضی دانان مشهور زنده گی میکردند. دوره سامانیان عصر  خلق شهکارها و احیای فرهنگ ملی ماست و با ارزشترین اثری که در این دوره نگاشته شده است.شهنامه دقیقی بلخی می باشد بخشی از ان به گشتاسب نامه معروف است. که در مورد جنگ گشتاسپ و ارجاسپ و ظهور زردشت سروده شده است . دقیقی اولین سرایده شهنامه میباشد. که هزار بیت ان را به نظم در اورد. وی نتوانست کارش را به پایان برساند . زیرا توسط غلامش  در سال 365 هجری کشته شد و کار نا تمامش را فردوسی به پایه اکمال رسانید. از دقیقی جز کشتاسپ نامه قصاید معدود و غزلها و ابیات پراکنده در تذکره ها و کتاب های تاریخی باقی مانده است. این شاعر بی تردید یکی از بزرگترین گوینده گان قرن چهارم است. ورود او در انواع مختلف شعر و قدرتی که در همه ان ها نشان داده  دلیل بارزیست بر فصاحت کلام و روانی  طبع وقوت بیان او,تعزلات بدیع ,غزل های لطیف,مدایح  عالی و اوصاف رایع دقیقی با معانی باریک و مضامین تازه و دل انگیزی که در همه ای انها به کار برده به شعر او رونق و جلای خاص می بخشد وی خصوصا قصاید مدحی را کمال بخشیده و در شعر حماسی نیز راهبر فردوسی شده است 


دقیقی در سرودن شعر حماسی بهترین وزن را برگزید و این کار او سر مشقی شد برای همه هماسی سرایان سر زمین ما .از زمان او تا روزگارما هر منظومه حماسی که در زبان دری پدید امده از حماسه های ملی تا حماسه های دینی و تاریخی همه به همین وزن سروده شده اند

:نمونه از کلام وی


بـــــر افگنـــد ای صنــم ابـر بهشتی            زمین را خلـــــعت اردیبــهشتی
زمین بـــر ســان خــون الــــوده دیبا           هوا بــر ســان نیل اندوده مشتی
 بـــــه طعم نـــوش گشتـــه چشمه اب            بــه رنگ دیـــده اهـــوی دشتی
بهشت عــــدن را مـــانــد همی بــاغ            درخت,اراستـــــه حـــوربهشتی
چنـان گردد جهان هزمان که دردشت           پتنگ اهو نگیــرد جز به کشتی
بتی بایــد کنـــــون خورشیــد چــهره           مهی گر دارد از خورشید پشتی
بتـی رخســار او همرنگ یـــاقــــوت          میی بــر گــونـــه جـامـه کنشتی
جهـــان طاووس گــــونه گشت گویی           بــه جای نرمی و جای درشتــی
بدان مــاند که گـویی از می و مشک           مثــال دوست بــر صحرا نبشتی

بهارستان اثریست از مولانا نورالدین عبدالرهمان جامی فرزند نظام الدین احمد بن شمس الدین محمد در سال 817 هجری قمری در شهر جام هرات باستان چشم به جهان گشود جامی معاصر سلطان حسین بایقرا و وزیر دانشمد او امیر او امیر علی شیر نوایی بود جامی در شعر  به سعدی و حافظ توجه خاص داشت و در مثنوی های خود از نظامی پیروی کرده است. بهارستان اثریست که چه پیروی از گلستان سعدی در سال 892 هجری نگاشته شده است. منظور نویسنده در این کتاب بیان نکته های تربیتی و اخلاقی میباشد. این اثر شامل نثر و نظم بوده,نثرش با صنایع لفظی اراسته است. بهارستان در هشت روضه,مقدمه و خاتمه  ترتیب گردیده است. روضه نخستین حکایاتی دارد در ذکر مشایخ صوفیه و بعضی از اسرار و احوال انان؛ و روضه دوم متضمن حکم و مواعظ و مشتمل بر چند حکایت؛روضه سوم درباره اسرار حکومت و ذکر حکایاتی از شاهان؛ روضه چهارم درباره بخشش؛ روضه پنجم در تقریر حال عشق و عاشقان؛ روضه ششم حاوی مطایبات و لطایف؛ روضه هفتم در شعر و احوال شاعران و روضه هشتم در حکایتی چند از زبان جانوران. جامی در اغاز کتاب گفته 

 

«بهارستان»